Bu da bizim Rəbiqənin verdiyi xəcalət.

Məni yeni dalğaya aid edir, təqdir edir, tərif edir, təbrik edir...

Çox sağ ol!

Ümid edirəm, gümanlarını yanıltmayacam...

Bu gün Azərbaycan ədəbi prosesi artıq yeni istiqamət almağa başlayır, bu tamam yeni çığırdı – o mənada ki bu gün 60-70-cıları inkar edən 90-cıların özünə yeni baxış formalaşır. Özü də bu baxışda qərəz-filan yoxdu, çünki özlərini postmodenist və ya andeqraundçu adlandıran nəslin bu imzalara müsbət münasibəti ortadadır - «Alatoran»ın qapısı üzlərinə açıqdı, hətta AYO rəhbərliyi öz aralarında bu müəllifləri görməkdən şad olacağını gizləmir.

 Bu da müsahibə. Həyatımın ilk sorğu-sualı deyil, sadəcə, bu mövzuda birincidir.

Sevimli lit.az-a və gözəlim Cavidana təşəkkürlər.

Bilmirəm, razı qaldınızmı... 

1. Jalə sən müsabiqəyə qədər her yerdə imzasına rast gəlmədiyimiz yeganə mükafatçısan. Hardaydın indiyədək? Yazmırdınmı? Dərcmi etdirmirdin? Niyə?
- Ömrümdə heç sonuncu olmamışdım. Demək, növbə mənə də çatdı. Müsahibələr barədə söz-söhbətin səngidiyini düşünüb sevinmişdim. Amma vaz keçilməyibmiş demə. Görünməyi sevmirəm, bilirsən. Var olmaq, eşidilmək, amma görünməmək. Ona görə də radionu televiziyadan həmişə çox sevmişəm...
Sualına gəlincə. Hardaydım? Öz içimdə. İmza olaraq tanıyanlar tanıyır. Amma bir ədəbi imza kimi yox. Məktəb vaxtı yaxşı inşalar yazardım. 5/5 alardım həmişə. Bəzən də xırda-para, indi adını esse bildiyim şeylər. Yazmaq isə son bir ilin işidi. Söz vaxtına çəkər, keçən il bu vaxtlar idi. Təsadüfən gedib çıxmışdım “Alma” qəzetinin forumuna. Gördüm uşaqlar qoyma deyib şeir yazırlar. Mən də başladım. Onlar da elə ilk təcrübələrimdən tərifləməyə başladılar. Bu əyləncə xoşuma gəldi. Belə məlum olur ki, həmin müdhiş günə qədər mən ancaq düşünürmüşəm.
Bu günə qədər dərc olunmaq üçün bircə dəfə bir portala müraciət etmişəm. “Əliş kişinin yad edilməsini” bəyəndilər. Şəkil lazım olduğundan mən geri çəkildim. Radio sevgim yenə güclü çıxdı. Amma Əliş kişinin bəxtində görünmək var imiş elə həmin portalda.